همه هستی من پسرم امیررضا و یارسفرکرده ام محمد

وقتی بعد از مدتها انتظار پاهای کوچکت به زمین خدارسید ودر جدا شدن از بهشت خدا گریه بلندی سردادی نمیدانستی که با اولین گریه ات دنیا به من خندید و نام زیبای مادر بر من نهاد

باورم نمیشه نیستی... باورم نمیشه رفتی
نویسنده : سمیرا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩۳/٩/۱
 

محمدم..........................................................................     ...سکوت عجیبی دارد اینجا ......            

.فقط من مانده ام و خیال بودنت و خنده هایت  .....             

و با نوشته هایم ......                                    

... که با دلم چه کرده ای؟... با من چه می کنی؟ ...

دلم برایت تنگ شده است ....وقتی میخواهمت ....وقتی بلند بلند میخوانمت و نیستی

تنهایی عجیبی ست ...دیوانه ام میکند گاهی ...

می دانم آرزوی دیدنت فقط خیالیست شیرین ....

                                   .کاش اینجا بودی درست روبروی من ....                                             

سکوت میکردیم و من در آن سکوت جرعه جرعه از نگاهت سیراب میشدم

کاش میدانستی دلتنگی با دلم چه ها میکند؟ 

کاش میدانستی دلم گرفته ....خیلی دلم گرفته.....

 انگار عمریست آسمان گرفته و باران نمی بارد .....انگار این بغض لعنتی نمی خواهد بشکند 

با کدوم گریه و زاری میشه از یاد تو رد شد ؟... با چه درسی میشه بی تو زنده بودن رو بلد شد؟